• ห้องปฏิบัติการถาวร                  
  
• ห้องปฏิบัติการชั่วคราว (Temporary Facility)                  
  
• ห้องปฏิบัติการเคลื่อนที่ (Mobile Facility)
  
• ห้องปฏิบัติการทดสอบ (Testing Laboratory) หมายถึง ห้องปฏิบัติการที่ทำการทดสอบ (ISO/IEC Guide 2-12.4)
  
• ห้องปฏิบัติการสอบเทียบ (Calibration Laboratory) หมายถึง ห้องปฏิบัติการที่ทำการสอบเทียบ

พจนานุกรมระหว่างประเทศของคำศัพท์พื้นฐานและคำศัพท์ทั่วไปในมาตรวิทยา (VIM) ให้ความหมายของความสอบกลับได้ไว้ว่า

 “สมบัติของผลการวัดที่สามารถโยงไปกับมาตรฐานแห่งชาติที่เป็นที่ยอมรับโดยการเปรียบเทียบกันอย่างไม่ขาดช่วงเป็นลูกโซ่ และจะต้องรายงานค่าความไม่แน่นอนของการวัดไว้ด้วย” ดังนั้นความสามารถสอบกลับได้จึงเป็นการส่ง่ต่อหน่วยวัดตามนิยาม SI จากจุดเริ่มต้นจนถึงผู้ใช้งานความสามารถสอบกลับได้ของผลการวัดจึงต้องได้รับการถ่ายทอดผ่านห้องปฏิบัติการสอบเทียบหลายระดับจนกว่าจะถึงผู้ใช้งาน ซึ่งถ้าพิจารณาจากความหมายของความสามารถสอบกลับได้ จะเห็นว่ามีปัจจัยหลายอย่างด้วยกันที่จะทำให้เกิดห่วงโซ่ของการเปรียบเทียบโดยไม่ขาดขั้นตอนได้

ผลการวัดจะไม่มีความหมายถ้าไม่สามารถโยงหรืออ้างอิงสู่มาตรฐานแห่งชาติ คุณสมบัติดังกล่าวของผลการวัด เรียกว่า ความสามารถสอบกลับได้
ข้อที่สังเกตได้เป็นสิ่งแรกคือเฉพาะผลการวัดหรือค่าของมาตรฐานเท่านั้นที่สามารถสอบกลับได้

การสอบเทียบ “ชุดของการดำเนินการเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างค่าที่ชี้บอกโดยเครื่องมือวัด หรือระบบการวัด หรือค่าที่แสดงโดยเครื่องวัดที่เป็นวัสดุกับค่าสมนัยที่รู้ของปริมาณที่วัดภายใต้เงื่อนไขที่กำหนดไว้”
 การตัดสินและทำเอกสารแสดงความบ่ายเบนของค่าชี้บอกของเครื่องมือวัดหรือค่าที่ระบุของวัสดุวัดจากค่าจริงที่ยอมรับร่วมกันของปริมาณที่ถูกวัด ค่าจริงที่ยอมรับร่วมกันคือค่าจริงที่มีความไม่แน่นอนของการวัดที่เหมาะสมกับการใช้งาน ซึ่งในที่นี้คือค่ามาตรฐานที่สามารถสอบกลับได้สู่มาตรฐานแห่งชาติ หรือมาตรฐานระหว่างชาติ
 

การสอบเทียบ ประกอบด้วยปัจจัยดังต่อไปนี้
- ตัดสินความสัมพันธ์ระหว่างค่าที่ชี้บอกของเครื่องมือวัดกับค่ามาตรฐาน ภายใต้สภาวะที่กำหนด และ ณ วัน เวลาที่ระบุ
- ออกใบรายงานผลการสอบเที่ยบที่รายงานทั้งค่าความบ่ายเบน หรือค่าแก้พร้อมกับความไม่แน่นอนของการวัด

หมายเหตุ

1. ผลของการสอบเทียบทำให้สามารถประมาณค่าความคลาดเคลื่อนของค่าชี้บอกของเครื่องมือวัด ระบบการวัดหรือวัสดุวัด หรือสามารถกำหนดค่าของขีดบนสเกลที่ทำขึ้น
2. การสอบเทียบอาจใช้ประเมินคุณสมบัติอื่นๆของมาตรวิทยาได้
3. ผลของการสอบเทียบอาจนำไปบันทึกไว้ในเอกสารซึ่งบางครั้งเรียกว่า ใบรับรองการสอบเทียบหรือใบรายงานผลการสอบเทียบ
4. ผลของการสอบเทียบบางครั้งแสดงในรูปของปัจจัยการสอบเทียบหรือชุดของปัจจัยการสอบเทียบในรูปแบบกราฟของการสอบเทียบ

หลังจากที่ได้พิจารณาถึงหลักการของความสอบกลับได้ไปแล้ว เรามาดูถึงผลที่ตามมาของการพิจารณานี้ต่อการสอบเทียบของเรา การสอบเทียบบ่อยครั้งมักทำโดยปราศจากเหตุผลทางด้านวิชาการเกี่ยวกับคุณสมบัติของผลการวัดที่ได้จากการสอบเทียบและผลของความไม่แน่นอนของการสอบเทียบที่ได้ แย่ยิ่งไปกว่านั้นในบางครั้งการสอบเทียบทำตามที่ผู้ตรวจประเมินต้องการ ซึ่งแนวทางนี้ทำให้บริษัทมีค่าใช้จ่ายในการสอบเทียบบางเรื่องสูงมากเกินจำเป็นในขณะที่ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในบางเรื่องภายใต้สภาวะการสอบเทียบ

ในเนื้อหาส่วนนี้มีสมมุติฐานว่าผู้อ่านมีความคุ้นเคยกับมาตรฐาน ISO Guide to Expression of Uncertainty Measurement (GUM) “ข้อแนะนำสำหรับการแสดงค่าความไม่แน่นอนของการวัด (GUM)” ซึ่งเป็นวิธีการที่ได้รับการยอมรับระหว่างประเทศสำหรับการแสดงค่าความไม่แน่นอนของการวัด ทำให้ไม่ต้องลงรายละเอียดมากเรื่องการหาตัวร่วมของค่าความไม่แน่นอนแต่ละตัวและผลรวมของตัวร่วมเหล่านั้น สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหลักการต่างๆที่นำมาใช้ในประเด็นนี้นั้นให้ดูได้ที่ ISO/TR 14253-2 ซึ่งกำหนดโดยคณะกรรมการวิชาการ ISO 213 (ISO Technical Committee 213)

เนื้อหาส่วนนี้เน้นถึงการพิจารณาข้อสรุปที่สามารถสรุปได้จากรายการความไม่แน่นอนตาม “ระบบการยืนยันของมาตรวิทยา "Metrological Confirmation System" หรือระบบการสอบเทียบที่ใช้เพื่อคงความสามารถสอบกลับได้ และความสามารถในการกำหนดสมมุติฐานในส่วนต่างๆ ของการรายการความไม่แน่นอนต่างๆ ระบบนี้อาจมีการควบคุมองค์ประกอบสากลโดยห้องปฏิบัติการแห่งชาติหรือหน่วยงานที่เทียบเท่าในประเทศอื่นๆ เช่นเดียวกันกับองค์ประกอบที่คงไว้ในแต่ละบริษัท ในระดับกลยุทธ์ของบริษัทหลักการเหล่านี้สามารถใช้พิจารณาว่าความสามารถใดมีความสำคัญและมีคุณค่าต่อบริษัท

ในระดับยุทธศาสตร์(ของชาติหรือระหว่างประเทศ)หลักการเหล่านี้เป็นประโยชน์ในการพิจารณาว่าความสามารถใดมีความสำคัญต่อเราในฐานะของชาติหรือสังคมโลก

ความไม่แน่แนนของการวัด หมายถึง พารามิเตอร์ที่ร่วมมากับผลของการวัด ที่บอกลักษณะการกระจายของค่า ซึ่งสามารถอ้างได้อย่างสมเหตุสมผลว่าเป็นของปริมาณที่ถูกวัดนั้น

ผมเคยไม่แน่ใจแต่ตอนนี้ผมไม่มั่นใจ โดยทั่วไปการใช้คำว่า”ความไม่แน่นอน” ไม่ทำให้เกิดความมั่นใจ อย่างไรก็ตามเมื่อนำมาใช้ในความหมายทางวิชาการ เช่นใน ความไม่แน่นอนของการวัด หรือ ความไม่แน่นอนของผลการทดสอบ ความไม่แน่นอนนี้มีความหมายเฉพาะ ความไม่แน่นอนเป็นตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับผลของการวัด (เช่น การสอบเทียบ หรือ การทดสอบ) ซึ่งกำหนดพิสัยของค่าที่โดยหลักการแล้วเกี่ยวกับคุณภาพของการวัด เมื่อความไม่แน่นอนนี้ได้รับการประเมินและรายงานในรูปแบบที่กำหนดจะบอกถึงระดับความเชื่อมั่นที่ค่านั้นจริงๆแล้วอยู่ในพิสัยที่กำหนด โดยระบุเป็นช่วงของความไม่แน่นอน

ความไม่แน่นอนเป็นตัวบ่งชี้เชิงปริมาณของคุณภาพของผล เป็นการให้คำตอบสำหรับคำถามที่ว่าผลที่เป็นตัวแทนของคุณค่าของปริมาณที่ทำการวัดได้ดีเพียงใด ทำให้ผู้ใช้งานผลนั้นทราบถึงความเชื่อถือได้ของผล เช่น สำหรับวัตถุประสงค์ในการเปรียบเทียบผลจากแหล่งต่างๆหรือเปรียบเทียบกับค่ามาตรฐาน ความเชื่อมั่นในการเปรียบเทียบได้ของผลสามารถช่วยลดกำแพงการค้า

ผลมักจะถูกเปรียบเทียบ กับค่าขอบเขตที่ระบุในข้อกำหนด หรือกฎเกณฑ์ ในกรณีนี้ความรู้เกี่ยวกับความไม่แน่นอน แสดงให้เห็นว่าผลอยู่ในขอบเขต ที่ยอมรับได้ดีเพียงใดหรือเพียงแค่อยู่ในเขตพอดีเท่านั้น ในบางครั้งผลก็ใกล้กับขีดจำกัดเสียจนเกิดความเสี่ยงที่เกี่ยวกับการมีโอกาสที่คุณสมบัติที่ถูกวัดอาจไม่อยู่ในขอบเขตจำกัดที่กำหนด เมื่อนำค่าความไม่แน่นอนมาใช้ต้องพิจารณาด้วย

สมมุติว่าลูกค้าทำการทดสอบที่เหมือนกันโดยใช้ห้องปฏิบัติการมากกว่าหนึ่งแห่งซึ่งอาจทำโดยตัวอย่างเดียวกัน ส่วนมากมักเป็นสิ่งที่ลูกค้าพิจารณาว่าเป็นตัวอย่างที่เหมือนกันของผลิตภัณฑ์เดียวกัน เราจะคาดหวังได้หรือไม่ว่าแต่ละห้องปฏิบัติการจะให้ผลที่เหมือนกัน เราอาจตอบได้ว่าแค่อยู่ในเกณฑ์ที่กำหนดแต่เมื่อผลที่ได้มีค่าใกล้กับขอบเขตของข้อกำหนดอาจเป็นไปได้ว่าห้องปฏิบัติการแห่งหนึ่งบ่งชี้ว่าไม่ผ่านข้อกำหนดในขณะที่อีกหนึ่งแห่งบอกว่าผ่าน เป็นครั้งคราวที่หน่วยงานรับรองมาตรฐานต้องตรวจสอบข้อร้องเรียนเกี่ยวกับความแตกต่างนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากสำหรับทุกหน่วยที่เกี่ยวข้อง ซึ่งในหลายกรณีสามารถหลีกเลี่ยงได้ถ้าลูกค้าทราบค่าความไม่แน่นอนของผล

มาตรฐาน ISO/IEC 17025:2005 (ข้อกำหนดทั่วไปสำหรับความสามารถของห้องปฏิบัติการทดสอบและสอบเทียบ) ระบุข้อกำหนดสำหรับการรายงานและการประเมินค่าความไม่แน่นอนของการวัด ปัญหาที่พบจากข้อกำหนดเหล่านี้มีตั้งแต่เป็นธรรมชาติถึงรุนแรงขึ้นอยู่กับวิชาการด้านที่เกี่ยวข้องและการวัดนั้นเป็นการสอบเทียบหรือการทดสอบ

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับลักษณะของการสอบเทียบ ได้แก่

1. สามารถทำการวัดซ้ำได้
2. มีค่าความไม่แน่นอนของเครื่องมืออ้างอิงมาตรฐานทุกขั้นตอนตลอดสายของการสอบเทียบโดยเริ่มจาก มาตรฐานแห่งชาติ และ
3. ลูกค้าทราบถึงความจำเป็นที่จะต้องระบุค่าของความไม่แน่นอนเพื่อให้มั่นใจว่าเครื่องมือเป็นไปตามข้อกำหนด

สิ่งที่เป็นผลตามมาก็คือ ห้องปฏิบัติการต้องประเมินและรายงานค่าความไม่แน่นอน การประเมินค่าความไม่แน่นอนของห้องปฏิบัติการที่ได้รับการรับรองขึ้นอยู่กับการตรวจประเมินโดยหน่วยงานที่ให้การรับรองและระบุไว้ในใบรับรองการสอบเทียบที่ออกให้โดยห้องปฏิบัติการ

ในสถานการณ์ที่การทดสอบไม่ได้รับการออกแบบที่ดีต้องเผชิญกับความยากลำบากเฉพาะอย่าง ตัวอย่างเช่นในการทดสอบที่ทำลายตัวอย่าง โอกาสที่จะทำการทดสอบซ้ำถูกจำกัดโดยการที่ต้องใช้อีกตัวอย่างหนึ่งซึ่งมักจะต้องมีค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นมากและด้วยค่าความไม่แน่นอนที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากความแตกต่างกันของตัวอย่าง ถึงแม้ว่าการทดสอบซ้ำจะเป็นไปได้ในทางวิชาการการกระทำนั้นอาจไม่คุ้มค่า ในบางกรณีมาตรฐานอาจระบุการทดสอบไม่ดีเพียงพอ ทำให้มีโอกาสที่จะเกิดความไม่คงที่ของการดำเนินการซึ่งเป็นอีกสาเหตุหนึ่งของความไม่แน่นอน ในหลายการทดสอบจะมีองค์ประกอบของความไม่แน่นอนซึ่งจำเป็นจะต้องได้รับการประเมินโดยอ้างอิงจากข้อมูลก่อนหน้าและประสบการณ์ นอกเหนือไปจากการประเมินจากใบรับรองการสอบเทียบและข้อกำหนดของผู้ผลิต

หน่วยงานรับรองมาตรฐานมีหน้าที่ให้ความมั่นใจว่าห้องปฏิบัติการที่ได้รับการรับรองเป็นไปตามข้อกำหนดของ ISO 17025 มาตรฐานนี้ต้องการวิธีการวิเคราะห์ที่เหมาะสมสำหรับใช้ประเมินค่าความไม่แน่นอนของการวัด วิธีการเหล่านี้เป็นวิธีที่ใช้แนวทางของข้อแนะนำในการบ่งชี้ความไม่แน่นอนของการวัดซึ่งประกาศโดย ISO และได้รับการรับรองจากหน่วยงานด้านวิชาการระหว่างประเทศที่สำคัญ เป็นเอกสารที่ได้รับความเชื่อถือและประชาคมการรับรองระหว่างประเทศได้นำหลักการมาใช้ รวมทั้งหน่วยงานอื่นๆ เช่น EURACHEM/CITAC ได้ออกข้อแนะนำที่ง่ายและมีความเฉพาะเจาะจงมากขึ้นโดยยึดหลักของข้อแนะนำเหล่านี้

หน่วยงานรับรองมาตรฐานมีความเป็นหนึ่งเดียวกันในการนำข้อกำหนดไปใช้สำหรับการบ่งชี้ค่าความไม่แน่นอนของการวัดผ่านทางองค์กรต่างๆ เช่น สมาคมการรับรองมาตรฐานของทวีปยุโรป (EA) และ สมาคมการรับรองมาตรฐานห้องปฏิบัติการระหว่างประเทศ (ILAC)

ความไม่แน่นอนของการวัดเป็นผลของผลกระทบแบบสุ่มที่สังเกตไม่ได้และจำกัดที่การปรับแก้สำหรับผลกระทบแบบระบบดังนั้นจึงระบุเป็นปริมาณ เช่น ช่วงของผล ซึ่งประเมินจากการรวมองค์ประกอบของความไม่แน่นอนจำนวนหนึ่ง องค์ประกอบเหล่านี้ได้รับการกำหนดปริมาณจากการประเมินจากผลของการวัดซ้ำหลายๆครั้ง หรือประเมินจากข้อมูลที่บันทึกไว้ การวัดก่อนหน้า ความรู้เกี่ยวกับเครื่องมือ และประสบการณ์ในการวัด ในแทบทุกกรณีผลของการวัดซ้ำมีการกระจายจากค่ากลางเป็นกราฟรูประฆังหรือการกระจายแบบปกติที่ คุ้นเคย ซึ่งมีความเป็นไปได้ในการที่ค่าจะอยู่ใกล้กับค่ากลางมากกว่าค่าสูงหรือต่ำสุด การประเมินจากการวัดซ้ำทำได้ โดยการใช้สูตรคณิตศาสตร์ที่ค่อนข้างง่ายซึ่งได้มาจากทฤษฎีทางสถิติและตัวแปรที่ใช้ในการหาค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน องค์ประกอบของความไม่แน่นอนถูกกำหนดปริมาณโดยวิธีอื่นนอกเหนือจากการวัดซ้ำ เช่น แสดงโดยค่าการเบี่ยงเบนมาตรฐาน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีการกระจายแบบปกติในทุกกรณี เช่น เป็นไปได้ที่เพียงจะประเมินค่าของปริมาณที่อยู่ในขอบเขต (เกณฑ์ขั้นสูงและขั้นต่ำ)

ในกรณีนี้มีความเป็นไปได้เท่าๆกันที่ค่าจะอยู่ที่ตำแหน่งใดก็ได้ในขอบเขตนั้น เรียกการกระจายแบบนี้ว่าการกระจายแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีการแจกแจงทางคณิตศาสตร์แบบง่ายที่ใช้ประเมินค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของการกระจายนี้และรวมถึงการกระจายแบบอื่นอีกจำนวนหนึ่งซึ่งพบในการวัด การกระจายที่น่าสนใจซึ่งพบได้ในบางครั้ง เช่น ในการวัด EMC จะมีการกระจายแบบรูปตัวยู วิธีการในการรวมองค์ประกอบของความไม่แน่นอนมีความมุ่งหมายเพื่อให้ได้ค่าที่แท้จริงมากกว่าการรวมความไม่แน่นอนแบบมองถึงผลเสีย ซึ่งโดยปกติเป็นการนำผลรวมของค่าที่ได้จากการยกกำลังสองของแต่ละองค์ประกอบมาถอดรากที่สอง (วิธีการถอดรากของผลรวมกำลังสอง) การรวมค่าความไม่แน่นอนของมาตรฐานอาจรายงานตามตำแหน่งของค่า (ระดับหนึ่งของการเบี่ยงเบนมาตรฐาน) หรือโดยทั่วไป จะรายงานช่วงขยายของความไม่แน่นอน ซึ่งเป็นผลรวมของค่าความไม่แน่นอนของมาตรฐานคูณด้วยสิ่งที่รู้จักกันว่า ค่าปัจจัยที่เกี่ยวข้อง (coverage factor) ยิ่งมีค่าปัจจัยนี้มากขึ้นจะมีช่วงของค่าความไม่แน่นอนกว้างขึ้นและสิ่งที่ตามมาคือระดับของความเชื่อมั่นซึ่งค่าอยู่ในช่วงนั้นสูงขึ้น สำหรับระดับความเชื่อมั่นที่ประมาณ 95% ค่าcoverage factor 2 ถูกนำมาใช้ เมื่อรายงานค่าความไม่แน่นอน จึงมีความสำคัญที่จะต้องบ่งชี้ค่า coverage factor หรือระบุระดับของความเชื่อมั่นหรือทั้งสองอย่าง

ข้อแนะนำที่ระบุส่วนนี้ยังคงมีความจำเป็นในหลายสาขาเพื่อที่จะทำให้ห้องปฏิบัติการสามารถประเมินค่าความไม่แน่นอนได้อย่างคงที่ ห้องปฏิบัติการได้รับการสนับสนุนให้ประเมินค่าความไม่แน่นอนถึงแม้ว่าไม่จำเป็นต้องรายงาน ห้องปฏิบัติการสามารถประเมินคุณภาพของผลของตนและทราบว่าผลมีค่าใกล้กับขอบเขตที่กำหนดใดหรือไม่ กระบวนการประเมินเน้นประเด็นของการทดสอบหรือการสอบเทียบที่ทำให้เกิดองค์ประกอบของความไม่แน่นอนที่มากที่สุด จึงเป็นการระบุจุดที่จะได้เป็นประโยชน์จากการปรับปรุง ในทางกลับกันจะทำให้เห็นว่าส่วนประกอบของความไม่แน่นอนขนาดใหญ่สามารถยอมรับได้ในบางแหล่งกำเนิดโดยไม่มีผลกระทบที่สำคัญต่อการเพิ่มขึ้นของช่วงทั้งหมด ซึ่งทำให้มีโอกาสที่จะใช้เครื่องมือที่ถูกกว่าและมีความไวน้อยกว่า หรือพิจารณาขยายช่วงของการสอบเทียบได้

การประเมินค่าความไม่แน่นอนทำได้ดีที่สุดโดยบุคลากรที่มีความคุ้นเคยเป็นอย่างดีกับการทดสอบหรือการสอบเทียบ และเข้าใจถึงข้อจำกัดของเครื่องมือวัด และผลกระทบของปัจจัยภายนอก เช่น สภาวะแวดล้อม ควรมีการเก็บบันทึกข้อมูลซึ่งระบุสมมุติฐานที่ได้ทำไว้ เช่น เกี่ยวกับการกระจายตัวแบบต่างๆที่กล่าวถึงข้างต้น รวมทั้งแหล่งที่มาของข้อมูลที่นำมาใช้ประเมินองค์ประกอบของค่าความไม่แน่นอน เช่น ใบรับรองการสอบเทียบ ข้อมูลก่อนหน้า และประสบการณ์เกี่ยวกับคุณสมบัติของวัสดุที่เกี่ยวข้อง

ส่วนนี้เป็นส่วนที่ยากและสิ่งที่จะรายงานต้องพิจารณาในเนื้อหาของความต้องการของลูกค้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะต้องพิจารณาถึงผลที่อาจตามมาและความเสี่ยงที่เกี่ยวกับผลที่มีค่าใกล้เคียงกับขอบเขตที่กำหนด ความไม่แน่นอนอาจทำให้เกิดความสงสัยขึ้นเกี่ยวกับความเชื่อถือได้ของการแจ้งผ่านและไม่ผ่าน เมื่อไม่ได้นำความไม่แน่นอนมาพิจารณาทำให้มีความไม่แน่นอนสูงขึ้น จึงมีโอกาสมากขึ้นที่จะผ่านสิ่งที่ไม่ผ่านข้อกำหนดและไม่ผ่านสิ่งที่ผ่านข้อกำหนด ค่าความไม่แน่นอนที่ต่ำได้จากการใช้เครื่องมือที่ดีกว่า การควบคุมสภาพแวดล้อมที่ดีกว่า และทำให้มั่นใจในความสม่ำเสมอของการดำเนินการทดสอบ

สำหรับผลิตภัณฑ์บางประเภทอาจเป็นการสมควรที่ผู้ใช้จะทำการตัดสินใจเกี่ยวกับการเป็นไปตามข้อกำหนด ขึ้นอยู่กับว่าผลอยู่ในขอบเขตที่กำหนดโดยไม่มีส่วนที่กำหนดไว้สำหรับความไม่แน่นอน มักเรียกสิ่งนี้ว่าความเสี่ยงร่วม เมื่อผู้ใช้ขั้นสุดท้ายรับความเสี่ยงบางส่วนที่ผลิตภัณฑ์ไม่เป็นไปตามข้อกำหนด การนำความเสี่ยงไปใช้อาจแตกต่างกันอย่างมาก ความเสี่ยงร่วมอาจยอมรับได้การดำเนินการที่ไม่เกี่ยวกับความปลอดภัยที่สำคัญ เช่นคุณลักษณะ EMC ของวิทยุหรือโทรทัศน์ที่ใช้ในบ้าน อย่างไรก็ตามเมื่อทำการทดสอบเครื่องกระตุ้นหัวใจ หรือส่วนประกอบของสิ่งที่ใช้เพื่อการบิน ผู้ใช้อาจต้องการให้ไม่ยอมรับความเสี่ยงของผลิตภัณฑ์เลย และจำเป็นที่จะต้องนำความไม่แน่นอนมาพิจารณา ประเด็นที่สำคัญของความเสี่ยงร่วมคือหน่วยต่างๆที่เกี่ยวข้องตกลงร่วมกันเกี่ยวกับความไม่แน่นอนที่ยอมรับได้ ถ้าไม่เช่นนั้นอาจเกิดข้อโต้แย้งขึ้นภายหลัง